copyright H.J.S van Schaijik

 

 

Lieve herinnering

column 17-7-2023

Op mijn salontafel staan vier portretten. Het zijn mijn ouders en schoonouders. Die hebben ons groot gebracht. Zij leven niet meer, maar hun rouwkaarten staan mij lachend aan te kijken. Zo kan ik ze nog even vasthouden.

In het begin brandde ik kaarsjes bij hun gedenkkaarten, omdat ik ze alle vier een warm hart toedraag. Kaarsen brand ik niet meer, sinds een maand. En misschien wordt het tijd dat hun fotos verhuizen naar een minder dominante plek in huis. Want ik heb het gevoel, dat ze steeds meekijken over mijn schouders. Naar wie ik ben en wat ik doe. Onbewust vereenzelvig ik mij met hun blik, hun eindoordeel.

Hun (schoon)zoon ben ik, zesenzestig jaar oud. Geen kind meer dus. Maar wel het kind van mijn ouders. Die er niet meer zijn. En toch weer wel, want ze leven voort in mijn hoofd, in mijn gedachten, waarden, meningen en verwachtingen. Maar het belangrijkst, ik zoek bevestiging voor alles wat ik doe. Erkenning voor mijn bestaan. Moet ik mijn leven nu nog door hen laten leiden? Wordt het niet tijd, dat ik op eigen benen sta, letterlijk en figuurlijk? Overboord met die stemmen in mijn hoofd. Voortaan zoek ik de bevestiging in mijzelf.

De tijd dat ik voor een baas werkte is voorbij, ik ben met prepensioen. Maar mijn hoofd is nogsteeds gevangen in verwachtingen van bevestiging, onvervulde verwachtingen. Geen innerlijke stem die zegt, dat het goed is wat ik doe. Dat ik er mag zijn. Dat ik ertoe doe. Dag lieve ouders. Ik ben dankbaar voor alles wat jullie voor mij hebben gedaan. Liefde en toewijding, al die jaren. Tegelijk zeg ik vaarwel tegen jullie (waarde)oordelen en meningen. Vaarwel tegen oordelen van wie dan ook. Zullen wij een afspraak maken?

We laten elkaar voortaan met rust. In vrede met onszelf en vrede om ons heen. Jullie portretten blijven bewaard, in mijn kast. Zodat ik jullie af en toe nog eens te voorschijn kan halen. In lieve herinnering. 

Vandaag is de verjaardag van mijn vader, Alphonsus Maria van Schaijik, geboren op 7 juni 1924. Dit is de eerste dag van mijn honderdste levensjaar, zou hij zeggen. Alleen, hij kan niet meer praten, want hij overleed op 27 december 2020. In het Coronajaar en dat hebben we geweten. Maar goed, wat geweest is, is geweest: een oud gezegde, of een dooddoener?

Fon betekent bron. Zoals Fons Vitae betekent: levensbron. Want dat was hij voor mij, letterlijk. Zonder hem was ik er niet geweest. Behalve genen en levenssappen heb ik ook andere dingen aan Fon te danken. Zoals mijn kijk op de wereld. Ik zou ons realistische optimistisch willen noemen.

Realistisch werd hij zeker, getuige zijn achtergrond. Groot gebracht in een Rooms katholiek gezin, met een vader en overgrootvader die hoofdonderwijzer waren en hoofd van de lagere school. Zijn moeder verloor hij op jonge leeftijd. Zijn stiefmoeder heeft het hem, oudste zoon van de tien kinderen niet makkelijk gemaakt. De tewerkstelling in Nazi-Duitsland, ik meen vanaf 1944, kwam hem in zekere zin goed uit. Het was een escape uit de dagelijkse vernederingen, als ik de verhalen mag geloven. Tijdens zijn studie Werktuigbouwkunde in Delft ontwikkelde Fon zijn passie voor techniek. Hij werd een gewaardeerd specialist in systeem-bruggenbouw.

Ook in zijn denkwijze was Fon een bruggenbouwer. Als je hem een probleem voorlegde, zei hij vaak: er zijn twee kanten aan de zaak, bekijk het ook eens van de andere kant. Daar kon ik wat mee. Tijdens een stage/werkplek in Breda ontmoette hij mijn moeder, waarmee hij trouwde en een gezin stichtte. Daar mag ik tot de dag van vandaag deel van uitmaken. Mijn ouders zijn gestorven, maar hun geest leeft voort in de kinderen.

Gefeliciteerd, lieve papa met je negenennegentigste verjaardag. Uiteindelijk kreeg ik ook jouw waardering, wat een kind helpt gelukkig te worden. Dank aan jou en mama, mijn levensbronnen.

copyright H.J.S van Schaijik

Wie ben ik als auteur? - Mijn opleiding is een mini-cursus aan de Schrijversvakschool, Korte Verhalen schrijven. En ik ben gediplomeerd notulist. Vroeger schreef ik Nederlandstalige liedjes en meer recent hield ik een blog bij tijdens een solo vredesvoettocht.

Tijdens mijn pre-pensioen merkte ik, dat ik iets wilde doen voor de vrede. Aanleiding was de bezetting van Oekraine door Rusland. Als wereldburger voel ik mij betrokken bij misstanden. De oorlog in Oekraine voel ik in mijn hart en is in mijn gedachten continue aanwezig. Dus als je mij vraagt, hoe gaat het met je? Is mijn antwoord: met mij gaat het goed, maar in Oekraine niet. Ik streef naar harmonie in mijn omgeving. Natuur die groeit en bloeit, mensen die blij en gelukkig zijn. In die zin woon ik in mijn dorp op een prachtige plek. Ik schrijf, om de dingen te kunnen begrijpen en te overzien.

Schrijven vind ik leuk. En soms krijg ik er erkenning voor, zoals complimenten voor mijn columns. Het zijn de vingeroefeningen voor het schrijven van mijn boek. Nu ik niet meer werk ontleen ik aan het schrijven enige status, al ben ik nog lang geen auteur. Auteurs heb ik altijd bewonderd, als zijnde het geweten van onze samenleving. Niet voor niets heb ik vroeger literaire podia bedacht en georganiseerd, in Amsterdamse-Noord: Podium van de Passie en Dichter opde Fiets.

Een boekenlezer ben ik nooit geweest. In mijn jeugd deed ik meewarig over boekenlezen, dat was niet het echte leven. Leven is realtime levenservaringen opdoen (zodat ik er later zelf een boek over kan schrijven ;-). In mijn omgeving zijn veel leesfanaten. Mijn moeder zat op een leesclub, mijn vriendin en schoonouders lezen romans. Ten slotte heeft de zesdelige autobiografie van Carl Olaf Knausgard mij op het pad gezet van schrijven. De liefde waarmee hij landschappen schetst spreekt tot mijn verbeelding. Noorwegen is door Knausgard voor mij gaan leven.

Ooit riep ik: nu ik met pensioen ga,  wil ik NRC-columnist worden. Ik geef toe, ik leg de lat hoog. Mijn motto: Doe het goed. Of niet. Mijn eerste boek zal dus iets bijzonders worden. Qua inhoud en vorm. Niet dertieninhetdozijn. Mijn boek wil, net als mijn voettocht naar Berlijn aandacht vragen voor Vrede. Het gaat over mijn pelgrimstocht, de mensen die ik ontmoette en wat ik onderweg meemaakte. Daarom kan het alleen door mij geschreven worden.

Mijn droom is vrede in Oekraine. Ik wil niets liever, dan mijn (on)bescheiden steentjes bijdragen. 

 

copyright H.J.S van Schaijik

Mijn eerste boek

Zeg Bing,

Column 24/5/2023

Nooit eerder had ik zoveel frustratie bij elkaar gezien. Afgelopen zaterdag om 12:00 uur meldde ik mij op het Malieveld in Den Haag voor de World Wide Demonstration for Peace. Voor de gelegenheid had ik mijn witte t-shirt aangetrokken, bedrukt met mijn logo peacepilgrim.eu, in plaats van een van de witte vlaggen te dragen, die door de organisatie werden uitgereikt.

Na een kort welkomstwoord van de organisatrice, ons toegesproken vanaf het dak van een festival-dubbeldekker, en een kort optreden van een Deense zangeres, speciaal voor deze gelegenheid ingevlogen, gingen onze neuzen allemaal dezelfde kant op, naar links waar we bij de stoplichten zouden worden opgewacht door een politie-escorte. Deze zou ons lang het Vredespaleis en de ambassades van Oekraine en Rusland leiden. Het was ons toegestaan om bij de ambassades een bloemetje achter te laten. De meute kwam in beweging, een slordige honderdvijftig man en vrouw. Het werd niet bepaald een stille tocht. Waar je bij een Vredesmars eerder zou denken aan een ingetogen stoet, bleek hier al direct sprake van een luidruchtige colonne, geflankeerd door agenten op de mountainbike. Rode verkeerslichten negerend werd ons niets in de weggelegd om het Lange Voorhout te nemen, langs de Hofvijver het hoekje om, richting Vredepaleis. Achter mij liep een man in zijn megafoon te tetteren: dat wij hier liepen tegen armoede en voor vrijheid, als protest tegen de coronamaatregelen, met de oproep aan omstanders om zich aan te sluiten. Ik heb niemand zien aansluiten en eerlijk gezegd, ik voelde me een beetje opgelaten, dus ik zette er extra de pas in, waarna ik terecht kwam in het pompende ritme van een gettoblaster. Na een selfie voor het Vredespaleis kwamen we aan bij de ambassade van Rusland. Deze was afgezet door een kordon potige agenten met wapenstok. Een vrouw die moedwillige deze afzetting negeerde, werd door een ME-er hardhandig en zonder pardon terug de stoet in geduwd. Even verderop, tijdens een sanitaire stop in het gemeentegroen raakte ik aan de praat met een mede-demonstrant. We hadden een ontspannen gesprek over volkstuintjes, waardoor ik mij iets meer op mijn gemak ging voelen in het alsmaar toemende tumult. Teruggekomen bij de Hofvijver ontpopte een van de megafoondragers zich tot een fulminerende provocateur, die de talrijk aanwezige politie-agenten de schuld gaf van alle onrecht dat ons, vrije burgers werd aangedaan. Zij zouden nodeloos demonstranten de arm uit de kom draaien en daar ongestraft mee wegkomen. De agenten daarentegen lachten vriendelijk terug, genietend van een ontspannen middagdienst in het zonnige hartje van Den Haag.

Thuisgekomen haal ik een flyer uit mijn zak, met het grimmige gezicht van Klaus Schwab. Daar wil ik meer van weten en google zijn naam. De academisch geschoolde ondernemer Schwab, geboren in Ravensburg heeft in 1971 het WEF, World Economic Forum opgericht. Zijn vrouw Hilde, laat hij op zijn website trots weten, was zijn eerste werknemer. Inmiddels bestaat de WEF-board uit een defile aan ceo-s van banken (CEB, IMF) en multinationals, zoals Philips en Blackrock. Waar Klaus het meest trots op is? Forums wereldwijde vaccinatie-strategie, sic. Oh ja, het vermogen van de non-profitorganisatie in Geneve is 375 miljoen Euro, waarover geen belasting wordt betaald. De heer Schwab zelf toucheert jaarlijks 1 miljoen Zwitserse Franken. Non profit.

Kamikazedrones, nu verkrijgbaar bij Mediamarkt!  Simpel en goedkoop, een kind kan de was doen. Aan het front knutselen Oekraiense soldaten ze zelf in elkaar. Perfect geschikt voor het schoonvegen van Russische loopgraven. Slachtoffers? geen haan die ernaar kraait. Oorlog, je leert ermee leven.

Niet mijn oorlog, van wie dan wel? Allereerst van onze premier Rutte, die dobbert mee in het kielzog van de Amerikaanse president Biden, niet zomaar een land, aldus de minister president. Dan president Zelenski zelf natuurlijk, die weet van geen ophouden, wil doorgaan tot de laatste Rus uit zijn land is verdreven. Tegen elke prijs, zijn eigen burgers geofferd voor het ultieme doel, winnen. Wiens oorlog is dit nog meer? Natuurlijk van de aanstichter, president/potentaat Poetin. Die weet zich gedekt door grote broer Jinping. En dan heb je het wel zo een beetje gehad, afgezien van wat meelopers als president Macron, kanselier Scholz, premier Sunak en de Paus. Al heb ik bij die laatste mijn vraagtekens. Hij was toch voor vrede, riep president Poetin op om zijn christelijke hart te laten spreken? En toch mocht warlord president Zelenski op audientie komen. Alsof hij te biecht kwam, in plaats van zijn imago op te poetsen. Een vrijbrief te krijgen voor zijn verfoeilijke tegen-offensief. En dan zijn er nog de stille oorlogsprofiteurs, die garen spinnen bij energieschaarste, prijsstijgingen (lees oorlogstaks) en de wapenlobbies in binnen- en buitenland. En niet te vergeten de media, die likkenbaarden (Olaf Koens) bij het roffelen van de oorlogstrom. Ik moet zeggen, de lijst is langer dan verwacht.

Waar was het om begonnen? Een gefrustreerde Vladimir Poetin, die vindt dat hij door de NAVO is knel gezet. Wat heeft 15 maanden oorlog en sancties opgeleverd? een  kat in het nauw, als dat maar goed afloopt! Dit is niet mijn oorlog, wel de jouwe?

Wat is mijn Stairway to heaven? Robert Plant van Led Zeppelin wist het zelf ook niet. Oh-oh-oh, I wonder, zingt hij keer op keer. Wat gebeurt er, zodra je gebaande paden verlaat en je begeeft in ongekend gebied? The signs on the wall zijn niet eenduidig, want Weet je, words can have two meanings. Het beroemde lied van Led Zeppelin zong ik gisteren, ten afscheid van mijn werkzame leven met drugsverslaafden. De speciale Karaoke-avond die voor mij  georganiseerd was, werd slechts matig bezocht. De lyrics kwamen met horten en stoten uit mijn mond, te wijten aan een gebrek aan voorbereiding en het gegeven, dat ik voor een volslagen verrassing werd gesteld. De song had een daverende opening van de avond moeten worden, in een uitvoering gezongen door Robert Plant himself, maar door een misverstandje stond ik ineens voor de opgave om de Karaokeversie zelf te zingen. Daar sta je dan, voor publiek, in je hemd. En ik heb mij er doorheen geslagen, mijn Stairway to heaven. Het heeft mijn ogen geopend: zodra je van het gebaande pad afvalt, moet je zwemmen. Dan blijkt een mens over onvermoede talenten te beschikken. Zoals een goeroe stelt: kies je voor een logisch leven, of een mystiek leven? Aan jou de keus, ieder zijn eigen Stairway to heaven.

Ik kies het mystieke pad. Al weet ik niet, zomin als Robert Plant, of ik durf.

Wat wil je later worden? Boekverkoper lag niet voor de hand, in mijn geval. Liever architect, of popmuzikant. Boeken verkopen? Mij niet bellen. En toch zit ik hier, de webinar is ten einde. Wat blijft na-ijlen is de opmerking Je eigen boek schrijven en uitgeven, is nog maar de helft van het werk. Je boek marketen is volhouden. Waar begin ik aan, denk ik. Anne: doen waar je goed in bent, jezelf blijven en jezelf uitdagen. Grenzen verleggen, social media benutten, interview schrijven met jezelf en opsturen als persbericht. Wie weet of je schot hagel een hoofdartikel oplevert in Trouw of Parool? Ik moet er even niet aan denken. Ben liever die bescheiden auteur, in de schaduw zwoegend op zijn volgende bestseller. Je bent gewaarschuwd, echoot het na,  bezwerend. Want wie met zijn schrijfsels naar buiten treedt, kan kritiek verwachten. Hoge bomen vangen veel wind. Of ik mijzelf als hoogvlieger bestempel, laat ik in het midden. Maar mijn boek komt er, dan wordt het maar een middenmoter. Trouwens, van de meeste boeken die in Nederland verschijnen, wordt hooguit een druk van 500 stuks verkocht. Enkele uitschieters daargelaten. Tijdens de webinar rekent Anne ons voor: 500 exemplaren, af 200 voor Biblion, de bieb-inkoper, als je gelukt hebt. Blijven er nog een dozijn dozen met 300 boeken over, om zelf aan de man te brengen. Annes plan van aanpak: stel jezelf een doel. Verkoop jouw 300 boeken binnen een jaar, dat is 1 boek per dag, of 6 boeken per week. Dat valt toch te behappen!  En als het tegen zit, de moed niet laten zakken hoor! Je doel afzwakken is geen optie, meer actie. Een schepje er bovenop.

Was ik toch maar architect geworden, of popmuzikant.

Dodenherdenking. Welke doden, denk ik dan. De Nederlandse verzetshelden, natuurlijk. De Joden, zigeuners, homos en gehandicapten die de gaskamers in werden gedreven. De vergeten vrouwelijke helden. Want achter elke man van betekenis, staat een sterke vrouw. En andersom. Slachtoffers van oorlogsgeweld in Nederland, tachtig jaar geleden. Als we nu eens verder teruggaan in de geschiedenis? Nederland is een soevereine staat sinds 1813. Dan stuit je op de afscheiding van het huidige Belgie. Hoeveel doden zijn er gevallen bij de wraakactie om de afscheiding ongedaan te maken, tevergeefs? Als doekje voor het bloeden kregen we het huidige Zuid-Limburg, zeg maar de Krim cadeau. Nationale Dodenherdenking. Vallen daar ook de overzeese gebiedsdelen onder, Aruba, Curacao en Sint Maarten en de offers die de bevolking daar gebracht heeft voor onze bevrijding? En aan de andere kant van de aardbol, Indonesie, de slachtoffers van de Nederlandse zogenaamde politionele acties? Schattingen lopen uiteen van 25.000 tot 100.000 burgerdoden. De slachtoffers van MH17, met dank aan onze luchtvaartautoriteiten? Tellen die niet mee? De burgerdoden die vielen door onze F16s in Irak? Door onze tanks en granaten in Oekraine, nu en tijdens het op handen zijnde offensief?